دلم ، ذهنم آرام نمی گیرد ، می تپد ، زنده است
آهنگ ِ زمان بر سرم فریاد میکشد که همۀ لحظه ها
که همۀ چیزها موافق ِ تو نیست ، از آن ِ تو نیست
...
گاهی دلم میخواهد از چیزهایی بنویسم که حتی برای فکر کردن به آنها
گوشۀ دنجی میخواهی و زمانی بی عقربه
یک چیزهایی ، یک سایه هایی که در ظرف ِ شعورم نمی افتد ، نمینشیند
هیجانی پرده برانداز روحم را میدرد ، جسمم را مچاله می کند
زمانه اما یادمان داد که در هزارتوی وجودمان همیشه حرفهایی بماند برای نگفتن
و به ناچار بغض گشتیم و سکوت
بسیار ناگفته ، هزار مروارید
...
گاهی دلم می خواهد آس و پاس بشوم ، بشوم بی چیز
بی تعلق ِ خاطر به عادتهایم
بی وابستگی و تعصب به اداب و  رسوم
بی حس ِ مالکیت بر تمام ِ آنچه که مرا به سکوت و بغض میخواند
میخواهم بنویسم آزادانه و بی قید و بند
کلماتم اما اسیرند
اسیر ِ خیالات و اوهام ، اسیر ِ معنویاتی هزار چهره ، اسیر ِ کهنگی
اما اگر روح ِ اندیشه و آزادی به کالبد ِ کلام دمیده شود چه بر سرشان خواهد امد؟
دیگر آزاد خواهند بود؟
در میدان ِ قضاوت
در قلمرو ِ برداشتهایی جاه طلبانه،خیرخواهانه،کورکورانه،خودبینانه،انسان دوستانه
...
صحبت از بیان ِ فقط اندیشه هایی نیست که تو را به تو می شناساند
صحبت از از ریشه هاییست که به عمق شان هنوز دست نیافته ای
آرزوهایی که رهایت می خواهند و بناچار باید دربندشان بخواهی
صحبت از باورهایی که تو را سکوت می خواهند و بغض
...
(حقیقتی عینی تمام ِ وجودت را پر کرده است
قلبت منبسط شده
تو گویی که موجودیتت نزدیک است منفجر شود

نزدیک است منفجر شوم)